Ogrodzenie dla psa: prześwity, wysokość, furtka

Ogrodzenie dla domu z psem ma zatrzymać zwierzę na działce i nie zrobić mu krzywdy. Liczą się cztery rzeczy: prześwit między lamelami (do ok. 5–6 cm), szczelina pod przęsłem (zamknięta podmurówką albo nisko osadzoną lamelą), wysokość (1,5–1,8 m zależnie od rasy) oraz brama i furtka, które zamykają się same. Wszystko to da się zrobić w zwykłym systemie z poziomych lameli.

Prześwit między lamelami

Przy ogrodzeniach lamelowych decyduje prześwit. Mały pies przeciśnie się przez szczelinę 8–10 cm, średni przez 12–15 cm. Bezpieczny prześwit to zwykle do ok. 5–6 cm albo wersja pełna. Przy ogrodzeniach pionowych (sztachetowych) liczy się rozstaw między profilami; zasada jest ta sama.

Szczelina pod przęsłem

Po otwartej bramie druga droga ucieczki to dół ogrodzenia: psy częściej podkopują się pod przęsłem, niż skaczą przez nie. Szczelinę między dolną krawędzią przęsła a gruntem zamyka podmurówka (systemowa albo murowana) lub przęsło osadzone nisko nad betonową ławą. Przy ogrodzeniu bez podmurówki dolną lamelę opuszcza się do kilku centymetrów nad gruntem, a wzdłuż ogrodzenia układa pas kostki lub żwiru, który zniechęca do kopania.

Wysokość

Dla większości psów 1,5–1,6 m wystarcza; dla dużych, sprawnych ras (owczarki, husky) bezpieczniej 1,8 m. Pies skacze z rozbiegu i odbija się od tego, co stoi przy ogrodzeniu (skrzynia, donica, stos drewna), więc pas przy przęsłach trzeba zostawić pusty.

Furtka i brama

Furtka musi mieć samozamykacz albo zamek, który zamyka się sam; furtka „uchylona na chwilę” to klasyczny scenariusz ucieczki. Przy bramie przesuwnej z automatyką fotokomórki montuje się niżej niż standardowo, tak żeby wykrywały psa: brama nie ruszy, gdy pies stoi w świetle wjazdu. Pod skrzydłem bramy przesuwnej samonośnej zostaje prześwit ok. 10 cm, przez który mały pies się prześlizgnie; przy rasach miniaturowych pomaga listwa szczotkowa lub gumowa na dolnej krawędzi skrzydła albo niższy montaż bramy w granicach dopuszczonych przez producenta.

Krawędzie i wykończenie

Systemy aluminiowe i stalowe mają zaokrąglone, lakierowane profile, bezpieczne dla łap i pyska. Unikaj siatek z ostrymi końcówkami drutu u dołu i spawów bez wykończenia. Jeśli pies nie reaguje na przechodniów, a pełne ogrodzenie ma służyć tylko prywatności, można zostawić mu okienko z gęstej siatki na wysokości oczu; przy psie, który szczeka na ulicę, okienko da odwrotny skutek niż pełna osłona.

Otwarta brama wjazdowa

Najczęstsza droga ucieczki to otwarta brama: auto wyjeżdża, pies biegnie za nim. Pomagają trzy rzeczy: fotokomórki zamontowane nisko (brama nie zamknie się na psa), automatyczne zamykanie po ustalonym czasie (przy automatycznym zamykaniu fotokomórki są wymagane, norma PN-EN 12453) oraz nawyk: brama zamknięta, zanim pies wyjdzie z domu.

Przy furtce pomaga samozamykacz i elektrozaczep: po przejściu kuriera furtka domyka się i blokuje sama. Lista do sprawdzenia przed zamówieniem ogrodzenia: prześwit lameli do ok. 5–6 cm, podmurówka albo lamela kilka centymetrów nad gruntem, wysokość 1,5–1,8 m zależnie od rasy, furtka z samozamykaczem, fotokomórki nisko i automatyczne zamykanie bramy.

Najczęstsze pytania

Czy lamele poziome to „drabina” dla psa?

Przy prześwicie do kilku centymetrów łapa nie ma oparcia; psy nie wspinają się po takich lamelach. Problem może pojawić się przy dużych prześwitach (powyżej ok. 8 cm) i sprawnych, dużych psach; wtedy dobiera się gęstszy układ lameli.

Czy ogrodzenie elektryczne/odstraszacze są potrzebne?

Przy dobrze zaprojektowanym ogrodzeniu nie. Wysokość, prześwit, zamknięty dół i zamykana furtka wystarczają w zdecydowanej większości przypadków.